ช่วงเวลาหนึ่ง
ฉันเคยเป็นเด็กนิสัยไม่ดี
ขี้โมโห อารมณ์ร้าย ไม่มีเหตุผล น้อยใจเก่ง
และต้องการใครสักคนอยู่ตลอดเวลา
ในสายตาใครต่อใคร ฉันเป็นคนที่ต้องเฝ้าระวัง
เป็นเด็กที่ต้องคอยให้อภัยอยู่ตลอดเวลา
...
ช่วงเวลาหนึ่ง
ฉันรู้สึกชีวิตว่างเปล่า โหวงเหวง เคว้งคว้าง
ชีวิตต้องคอยแสวงหาไม่รู้จักสิ้นสุด
เหนื่อย แต่ก้ต้องไขว่คว้า และไม่รู้จะหยุดพักได้เมื่อไร
การแสวงหาในครั้งนั้น
คำตอบที่ฉันได้รับคือ ไม่มีอะไรอยู่ตรงปลายทางเลย
ได้เพียงแค่สายลมว่างเปล่า
ได้เพียงความเหงามากอดเก็บเป็นเพื่อนข้างๆ กาย
...
ช่วงเวลาหนึ่ง
การอยู่ตัวคนเดียว กับวัน วัย ที่เติบโตตามๆ กันไป
ทำให้ความอ้างว้างมาพร้อมกับความเข้าใจในวิถีชีวิตคนมากยิ่งขึ้น
เหงา ฉันเข้าใจ
เดียวดาย ฉันเข้าใจ
ยิ้มสู้ต่อไป ฉันก็เข้าใจ
ความเข้าใจ ทำให้ฉันยังมีลมหายใจก้าวเดินต่อไป
บนทางเดินที่ฉันอาจจะไม่พบเจอใครที่เป็นคู่ของเรา
ฉันอาจจะเกิดมาเพื่อคู่ตัวเอง ต้องอยู่กับตัวเองให้ได้จนชิน
...
30 ปี ที่ผ่านช่วงเวลาต่างๆ มา
กำลังเดินทางเพื่อทอดยาวไปสู่ 40 50 60
ฉันจะไม่คิดว่านี่คือชีวิตเหลืออยู่
แต่ฉันจะคิดว่า นี่คือกำไรที่เราจะมีอายุยืนยาวนาน
เพื่อได้ทำอะไรดีๆ อีกตั้งมากมาย
...
อย่าหยุดฝัน
ตราบใดที่ฝัน จะช่วยทำให้ฉันแข็งแกร่ง มีคุณค่า และมีความหมาย
ในเมื่อไม่ได้เกิดมาเพื่อจะเป็นคู่ของใคร
ฉันก็จะเกิดมาเพื่อคู่ความฝัน
ที่ฉันจะทำมันให้เป็นจริง