อยากบอกว่า
รู้สึกไปกับตัวละครที่ชื่อ เต็น มาก
เขาเป็นคนที่ต้องทนทุกข์ทรมานมากที่สุดในเรื่อง
ทนทุกข์กับการต้องรับผิดชอบคำสัญญาที่ให้ไว้กับเภา
ทนทุกข์กับสภาวะจิตใจที่เริ่มไม่ปกติของตัวเอง
และทนทุกข์กับความทุกข์ที่หลงเชื่อว่ามันคือความสุขที่ได้ดูแลผู้หญิงคนตนเองรัก
...
หากเรามองกลับไปอีกด้าน
นี่คือรักแท้
นี่คือรักจริง
นี่คือรักที่ใครหลายคนปรารถนา
และตามหามานานแสนนาน
...
คำถามคือ เราจะเจอคนที่รักเราอย่างแท้จริงแบบนี้บ้างไหม
คนที่พร้อมจะยอมทุกข์ทนเพื่อเราบ้างไหม
เขาคนนั้นคือใคร
เขาคนนั้นมีตัวตนอยู่จริงๆ หรือไม่
หรือเขาคนนั้นไม่ได้เกิดมาเพื่อเรา
หรือไม่ เขาก็ได้ตายจากโลกนี้ไปเรียบร้อยแล้ว
...
สำหรับผม
ผมเคยเชื่อ
ว่ารักแท้มีอยู่จริง
แต่ตอนนี้ผมไม่ได้ไม่เชื่อ
แต่ไม่คาดหวังว่าจะเจอมันอีกต่อไปแล้ว
ผมมีลมหายใจอยู่กับวันนี้
วันที่ชีวิตไร้ความรักมากระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างหู
มาโอบกอดให้หายหนาวในวันที่เหงาใจ
และมาทำให้คลายร้อน ในวันที่เร่าร้อนไปกับปัญหาสารพัน
ผมขอเลือกรักงาน รักผู้อ่าน รักตัวเอง รักเพื่อน และรักครอบครัว ดีกว่า
ผมว่านี่แหละคือรักแท้ของผม ที่มองเห็นและจับต้องได้
...
แค่ได้ดูหนังรักแบบพงษ์พัฒน์เรื่องนี้
โอ้โห นอกจากจะทำร้ายจิตใจคนดู ในขณะที่ก็อิ่มใจไปในตัว
ยังทำให้เรากลับมาขบคิดต่อได้มากถึงเพียงนี้
คุณพงษ์พัฒน์ ขอให้คุณได้รางวัลสักหนึ่งรางวัลนะครับ
และคุณอนันดา แค่หยดน้ำตาหยดแรกของตัวละครที่ชื่อ เต็น ไหลออกมา
ผมเชื่อว่าคุณเป็นตัวละครตัวนั้นจริงๆ รู้สึกเจ็บปวดจริงๆ รู้สึกทุกข์ทรมานจริงๆ
ในฐานะคนจบการแสดงมา
อืมมมม รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
ผมขอมอบให้คุณ
