๑.
ศิลปะแห่งการบริหารจัดการ คือ อะไร ก็ไม่รู้
ที่รู้ๆ คือว่า ความเหนื่อยข้างใน
มันอยู่ที่มีปัจจัยหลายอย่างที่เราควบคุมไม่ได้
เช่น...
ความพร้อม หรือศักยภาพของคนแต่ละคน
แต่นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่เราควรกังวล
เรายังมีความเชื่อที่ว่า
คนเรา ต้องมีข้อผิดพลาด และบกพร่อง
มนุษย์ไม่ได้เกิดมาเพื่อที่จะเพียบพร้อม
คนเรา เกิดมา เพื่อที่จะตัวเล็ก
สิ่งที่อยู่ในตัว และในใจต่างหากจะทำให้คนเติบโต
ไม่ใช่ตำแหน่ง
ไม่ใช่ฐานะ
ไม่ใช่อำนาจ
ไม่ใช่การบริหารจัดการสิ่งใหญ่โต
ไม่ใช่การมีลูกน้อง
ไม่ใช่การยกระดับตัวเอง
ถ้ายิ่งใหญ่ แต่ใจแคบ
คุณค่าต่อสังคมไม่มี
คิดถึงแต่ตัวเอง
ก็ไม่ควรจะภูมิใจอะไรเลย...
nungning
9 ก.พ. 2551 เวลา 12:57 น.
----------------------------------------------
๒.
ถ้าชีวิตช่วงนี้เป็นเหมือนน้ำในแก้ว
มันก็อยากจะอยู่นิ่งๆ แล้วมีเวลาให้ตกตะกอนบ้าง
แต่เปล่า...
ดูเหมือนมันจะเป็นน้ำในแก้ว
ที่วางอยู่บนอะไรที่เคลื่อนไหวตลอดเวลา
ตะกอนที่ถูกแกว่ง มันก็ขลุ้งอยู่อย่างนั้น
รู้สึกตัวเองแปรปรวน-ขัดแย้ง
ยิ่งอยากจะอยู่ให้นิ่ง...
แต่ก็เหมือนมีอะไรกระโดดโลดเต้นอยู่ในที
ตัวเองจริงๆ ...คิด-รู้สึก อะไร แยกไม่ค่อยออก
เหมือนจะพอไหว
หรือจริงๆ แล้ว ไม่ไหว
เหมือนจะมี
แต่จริงๆ แล้วไม่มี
เหมือนเป็นของเรา
แต่จริงๆ ไม่ใช่ของเรา
เหมือนมั่นคง
แต่จริงๆ ไม่เคยมั่นใจ
เหมือนเด็กที่พาตัวเองไปขึ้นเครื่องเล่นสูงๆ
สนุกสนานอยู่บนนั้นได้ไม่นาน
อยากลง...
แต่ไม่กล้ากระโดดลง
...
ความเงียบ...แม้ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น
แต่ก็คงไม่ทำให้อะไรเลวร้ายขึ้น
ความรัก...ไม่มีใครรู้ดีเท่าตัวเราเอง
ความเหงา...ไม่มีจริง...ถ้าไม่พูดออกมา
nungning
14 ก.พ. 2551 เวลา 23:10 น.
----------------------------------------------
๓.
ตอนบ่ายๆ ของวันนึง
รับสายจากเสียงริงโทนที่ไม่มีโอกาสได้ดังมานานหลายเดือน
ใครคนนึง* โทร.มาบอกข่าวดีเกี่ยวกับตัวเค้า
นอกจากจะดีใจกับข่าวดีนั้น
เรายังดีใจ ที่ดูเหมือนกำแพงที่กั้นกันไว้ ค่อยๆ ลดระดับลงแล้ว
และจะดีใจมาก...
ถ้าวันนึง เราจะยืนอยู่นระนาบเดียวกันได้โดยไม่มีกำแพงใดๆ
แต่ความจริง คือ
ความรู้สึกคนเรา เมื่อเปลี่ยนไปแล้ว
มันจะไม่มีทางเหมือนเดิมได้อีกเลย
...
ค้นพบวิธีการบางอย่าง
ที่จะพิสูจน์ตัวเองว่า มีความสามารถในการรักคนอื่น มากแค่ไหน
ดังนี้...
ถ้าอยากรู้ว่าตัวเอง รักแบบไม่หวังความรักตอบ หรือเปล่า
ให้ลองไปหลงรักเกย์ซักคน
และ...
ถ้าอยากรู้ว่าตัวเอง รักแบบต้องการครอบครองหรือไม่
ให้ลองไปรัก คนที่เค้ามีเจ้าของ
nungning
23 ก.พ. 2551 เวลา 10:36 น.
----------------------------------------------
๔.
จุดสิ้นสุดของความคลุมเครือ
แล้วเราก็เดินออกมาอย่างคนที่เข้าใจทุกอย่าง
กระจ่าง และชัดเจน
เรารู้...เราเข้าใจอะไรมากกว่าที่ใครบางคนควรเข้าใจซะอีก
nungning
9 มี.ค. 2551 เวลา 08:12 น.
----------------------------------------------
๕.
ไม่ใช่ลืมได้
แต่ไอ้เรื่องที่จำได้...มันทำร้ายเราเท่าเดิมไม่ได้
ก็แค่นั้น
nungning
1 ก.ค. 2551 เวลา 01:53 น.
----------------------------------------------
๖.
ความสุขสบาย ทำให้เรามักคิดว่าตัวเองลอยตัวอยู่เหนือปัญหา
ยิ่งเรามองไม่เห็นหัวใคร
ไม่รับรู้ความทุกข์ร้อนของใคร
ยิ่งพยายามทำตัวสูงส่งมากเท่าไหร่
สิ่งที่ได้ ยิ่งจะเป็นความต่ำต้อยในจิตใจมากเท่านั้น
nungning
15 ก.ค. 2551 เวลา 01:50 น.
----------------------------------------------
๗.
เวลาที่เรา อยากไปไหนก็ไป
เหนื่อย ก็กลับบ้านนอน
หิว ก็เดินออกไปหาอะไรกิน
เบื่อ ก็ไม่รับโทรศัพท์
คิดอะไรไม่ออก ก็หิ้วคอม.ออกมานั่งทำงานคนเดียว
ออนไลน์ แต่ไม่ทักใคร
บางที ก็ไม่มีใครทัก
ทำแบบนี้ เป็นคนที่มีอิสระ
หรือเป็นคนที่ไม่มีใคร?
nungning
17 ส.ค. 2551 เวลา 15:14 น.
----------------------------------------------
๘.
ในวันที่เทคโนโลยีเติบโต
นักออกแบบต้องไม่ลืมว่า เทคโนโลยีต่างๆ
เป็นเพียงอุปกรณ์ และเครื่องทุ่นแรง
ไม่ใช่ปัจจัยในการออกแบบ หรือการสร้างงานศิลปะ
ต่อให้ไม่มีอุปกรณ์เช่น คอมพิวเตอร์ สแกนเนอร์ ปริ๊นเตอร์
นักออกแบบ ต้องใช้มือวาดรูป และใช้หัวใจดีไชน์
nungning
24 ส.ค. 2551 เวลา 20:31 น.
----------------------------------------------
๙.
เวลาที่พบว่าโลกนี้ยังมีหนังดีๆ ให้ดู
มีเพลงเพราะๆ ให้ฟัง, มีหนังสือดีๆ ให้งาน
มีงานศิลปะให้คนได้เสพ
รู้สึกตัวเองโชคดีจริงๆ ที่ยังได้รับรู้ถึงสิ่งเหล่านี้
เมื่อไหร่ที่โลก ไม่มีเรื่องแบบนี้ให้สัมผัส
คนเราจะดำรงชีวิตแบบไหน???
nungning
21 ก.ย. 2551 เวลา 21:40 น.
----------------------------------------------
๑๐.
หนึ่งในความยากของการเป็นผู้ใหญ่ (ขึ้น)
ก็คือ เราต้องรู้วิธีใช้ชีวิตอยู่กับคนที่เราไม่ชอบหน้า
ความจริงที่ต้องระวัง ก็คือ
เมื่อไหร่ที่เราเกลียดใคร
พฤติกรรมของเรา ก็จะแย่ลงเรื่อยๆ
จิตใจก็ตกต่ำ
เห็นเค้าทำอะไร ก็ขัดหูขัดตา
คนที่จะเป็นบ้า ก็คือ ตัวเอง
nungning
4 ต.ค. 2551 เวลา 17:11 น.
----------------------------------------------
๑๑.
อาจจะเพราะโตขึ้น
คนเรา ก็เลยด้านชากับอะไรมากขึ้น
เหมือนผู้ใหญ่ ที่ไม่ร้องไห้เวลาลูกโป่งลอยหลุดมือไป
ไม่ลนลาน เวลาทำจานแตก
ดี หรือไม่ดีก็ไม่รู้...
ถ้าคนเราไม่มีห้วใจ
มันอาจทำให้เจ็บน้อยลง...
แต่ก็มีความสุขยากขึ้น
รึเปล่านะ????
nungning
14 ต.ค. 2551 เวลา 01:14 น.
----------------------------------------------
๑๒.
จริงๆ แล้ว สิ่งที่น่ากลัว คือ การไม่แคร์
ค น ที่ เ ก ลี ย ด กั น
บางทีอาจทำร้ายกันได้ไม่มากเท่าการไม่แคร์
เราไม่เคยโดนใครตั้งใจทำร้าย เพราะเกลียดชัง
(หรือเคย แต่ไม่รู้วะ???)
แต่เรามักรู้สึกว่าถูกทำร้าย ก็ตรงที่เค้าไม่แคร์
เวลาที่รู้สึกว่ามีคนไม่แคร์
มันช่างเบาโหวง ตัวลีบเล็ก น่ารันทดเป็นที่สุด
nungning
18 ต.ค. 2551 เวลา 19:37 น.
----------------------------------------------
๑๓.
เมื่อคืน นอนอ่านหนังสือของ "หนุ่มเมืองจันท์"
พูดถึง เจอรี่ ซักเกอร์ ผู้กำกับหนังเรื่อง Ghost (ที่แม่ชอบมาก)
เจอรี่ บอกว่า...
ให้จินตนาการ
โลกใบนี้ ก็เหมือนน้ำในแก้ว
ที่มีเกลือปนอยู่เล็กน้อย
น้ำจึงมีรสเค็ม...(แน่นอน ว่าคนคงไม่ชอบ)
วิธีแก้รสเค็ม มีอยู่สองทาง
๑. ค่อยๆ หยิบเกลือออกทีละเม็ด
หรือ ๒. เติมน้ำลงไปเยอะๆ จนความเค็มเจือจาง
แล้วถ้าเราเอามาเปรียบเป็นชีวิตล่ะ
เรื่องแย่ๆ ในชีวิต ก็เหมือนเกลือ ที่อยู่ในน้ำนั่น
ถ้าเราไม่สามารถหยิบเกลือออกไปจากชีวิตของเราได้หมด
เราก็เปลี่ยนเป็นมาเติมน้ำ เติมกำลังใจ ให้ตัวเองดีกว่า
.
.
.
เดี๋ยวทุกข์ มันก็เจือจาง
nungning
26 ต.ค. 2551 เวลา 22:05 น.
----------------------------------------------
๑๔.
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็น Windows ที่เครื่องรวนๆ
อืด เนือย และเหนื่อย
มัวแต่ไป Run process อะไรที่ไม่ได้สำคัญต่อจิตใจเท่าไหร่
สุภาษิตจีนบอกไว้ว่า
"ถ้ามีเงิน 2 ตำลึง
1 ตำลึง ให้ซื้อข้าว อีก 1 ตำลึง ให้ซื้อดอกไม้"
ความอิ่มทำให้มีพลัง ความงาม ทำให้อยากมีชีวิต
ตอนนี้เริ่มซึ้ง
คนหมดแรง ไม่น่ากลัวเท่าคนหมดกำลังใจ
นอกจากจะซื้อดอกไม้...
เห็นทีต้องเอาเวลามาปลูกดอกไม้เอง...ก็คงดี
nungning
7 ธ.ค. 2551 เวลา 22:50 น.
----------------------------------------------
๑๕.
ถ้าเรารักมากพอ
เราจะไม่กลัว ที่จะปล่อยให้เค้าเป็นอิสระ
เราจะอยากให้เค้ามีความสุข
.
.
.
ไม่ว่าในความสุขนั้น จะมีเราอยู่ด้วยหรือไม่ก็ตาม
...
ไม่ธรรมชาติเท่าไหร่หรอก
แต่ก็พอทำได้...
nungning
13 ธ.ค. 2551 เวลา 12:39 น.
----------------------------------------------
:: ตัดมาจากไดอารี่ทั้งปีที่ผ่านมา
