ชีวิตสอนให้รู้ว่า...
 

วันนี้ เรียนรู้ว่า
สิ่งที่เราเป็นนั่นแหละ ที่ดึงดูดสิ่งต่างๆ ให้เกิดขึ้นกับเรา

ต้องพยายามเท่าไหร่
คนเราถึงจะมีชีวิตโดยปราศจากความรู้สึกรู้สา

อีกเท่าไหร่
ถึงเย็นชาให้กับอะไรๆ ได้เหมือนคนไม่เคยมีจิตใจมาก่อน
จริงๆ แล้วคนเราต้อง พยายาม เป็นแบบนั้น...มั้ยนะ???

ชีวิตค่อยๆ สอนให้รู้จัก "ปล่อย" และ "วาง"
สอนให้รู้ว่า
ตราบเท่าที่ยังบังคับจิตใจตัวเองให้ร่าเริงลั้นลาตลอดเวลาไม่ได้
ก็อย่าได้หวัง อย่าไปอยากให้ใครเค้ามีจิตใจแบบที่เราอยากให้เป็น

ชีวิตสอนให้รู้ว่า...
จิตใจที่เปราะบาง อ่อนแอ และเหนี่ยวรั้งอะไรอยู่ตลอดเวลา
ไม่เคยมีความสุข

คนเราก็เหมือนนก
อยากมีชีิวิต และโบยบินเป็นอิสระ
อย่าได้เอาเท้าไปผูกไว้ักับปลายเชือกของใคร
มันบินได้...
แต่ไปได้ไกล แค่ความยาวของเชือกที่ผูกตัวเองไว้
เท่านั้นเอง...

ชีิวิตยังบอกอีกว่า...
เมื่อคนเราไม่ยึดถึอว่าอะไรเป็นของเรา
เราก็จะไม่มีวันสูญเสียอะไร
ถ้าไม่เคยมีตั้งแต่แรก ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะสูญเสีย

เหมือนกันกับ คนไม่มีรถ...ย่อมไม่เคยกลัวรถหาย!!!

ชีวิตค่อยๆ บอกว่า...
เมื่อไหร่ที่เรามัวไปหลง ไปยึดอยู่กับอะไร
ชีวิตมักจะสะเปะสะปะไปมา ควบคุมทิศทางเองไม่ได้

และจริงๆ แล้วชีวิตก็บอกว่า
ถึงแม้เราเข้าใจทุกอย่างที่ว่ามา...
.
.
.
ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะทำได้