ครั้งหนึ่ง อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เดินดุ่ย ๆ อยู่กลางสายฝน
ตอนนั้นเขาใส่เสื้อโค้ทและสวมหมวก

พอฝนตก มหาบุรุษผู้หยั่งรู้สัมพัทธภาพของแสงและกาลเวลา รีบถอดหมวกบนศรีษะเอาไปเก็บไว้ด้านในเสื้อโค้ท เส้นผมยุ่งเหยิงอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาจึงชุ่มเปียกไปด้วยน้ำฝน
ผู้ที่ได้เห็นจึงเอ่ยถามเขาด้วยความฉงนว่า เหตุใดจึงถอดหมวกเดินตากฝนอย่างนั้น
"เส้นผมของข้าพเจ้าเปียกฝน อีกไม่นานมันก็แห้ง" ไอน์สไตน์อธิบายด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า "แต่ถ้าหมวกใบนี้เปียกฝน  มันจะเสียรูปทรงตลอดไป"

ในมุมหนึ่งสัมพันธภาพของคนเราก็มีความเปราะบางคล้าย ๆ กับหมวกของเจ้าของทฤษฎีสัมพัทธภาพใบนั้น
ในวันที่ฝนตกหนัก บนถนน-มิตรภาพ
ถ้าเราปล่อยให้บางสิ่งเปียกปอนนานจนเกินไป
มันอาจไม่มีวันกลับมาเป็นอย่างเดิมอีกเลย…

-----------------------

ขอบคุณ :-
ภาพ-จากอินเตอร์เน็ต
เพลง-"ทานตะวัน" โดย อ.ธนิศร์ ศรีกลิ่นดี จาก imeem