มอร์รี ชวอตซ์ กับ มอรี สเตน-เริ่มทำงานสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยแบรนเดส์แห่งบอสตัน มาตั้งแต่ยุคปี ’60 
     ถึงตอนนี้มิตรภาพของศาสตราจารย์ทั้งสองท่านได้งอกงามมาเป็นเวลามากกว่าสามสิบห้าปีแล้ว
     ตอนนี้ ศาสตราจารย์มอร์รี ชวอตซ์ ป่วยเป็นโรคเอแอลเอสขั้นสุดท้าย โรคไม่มีทางรักษานี้ ทำให้ความตายค่อย ๆ กลืนกินจากปลายเท้าสู่อวัยวะส่วนบนของร่างกาย อีกไม่นานเขาจะไม่สามารถขยับริมฝีปากได้
     และวัยชรากำลังจะทำให้ศาสตราจารย์มอรี สเตนหูหนวก
     เทด คอบเพิล-พิธีกรรายการไนต์ไลน์นึกสงสัยว่า ถ้าถึงตอนนั้นแล้ว ถ้าเพื่อนรักทั้งสองคนได้มาพบกัน ในขณะที่คนหนึ่งพูดไม่ได้ แต่อีกคนหนึ่งไม่ได้ยินเสียง แล้วชายชราทั้งสองคนจะสื่อสารกันอย่างไร
     “เราก็จะกุมมือกันไว้กระมัง” อาจารย์มอร์รีผู้ป่วยเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษาตอบด้วยรอยยิ้ม
     แม้ปราศจากสรรพเสียงใด ๆ
      มิตรภาพยังคงงดงามเสมอ
     ...
     แม้ปราศจากสรรพเสียงใด ๆ
      เรายังมีวิธีได้ยินเสียงของความรักเสมอ...

*เล่าต่อจากหนังสือ “Tuesdays with Morrie” โดย มิตช์ อัลบอม
ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต