อาตี๋คนนี้
คือฟ.แฟนของเราเองค่ะ!

เมื่อวานเรากับฟ.แฟนมีนัดไปดูละครเวที "ข้างหลังภาพด้วยกัน"
แบบว่าจองมาตั้งแต่สองเดือนก่อน ยาวนานกันเลยทีเดียว
แต่ปรากฏว่าตอนเช้า he โทร.มาคร่ำครวญว่าเปื่อยหนักซะงั้นอะ

ด้วยความเป็นห่วงฟ.แฟน
เราก็เลยรีบไปหา ลืมเรื่องละครเวทีซะสนิท
เสื้อผ้าก็รีบๆ ใส่ ออกแนวยาจกสุดชีวิต
คนมันรีบนี่ค้า...

ไปถึง...เจอฟ.แฟนอยู่ในสภาพไม่ไหวจะเคลียร์
เดินโซเซๆ ตัวร้อนจี๋ แถมไม่ได้กินข้าวอีก
ด้วยความอยากเป็นฟ.แฟนแสนดี ก็เลยจัดการเช็ดตัวให้
หาข้าวให้กิน และลากไปโรงพยาบาล
ผลก็คือ หน้ามัน หัวฟูได้อีก -*-

พอไปถึงโรงพยาบาล
คุณหมอก็จัดการฉีดยาให้หนึ่งเข็ม
แล้วสั่งให้กลับมานอน

ระหว่างฟ.แฟนหลับ เราก็ทำงานหัวฟูฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งบ่ายๆ ปรากฏว่ายาหมอได้ผลเกินคาด
ฟ.แฟนหายเปื่อยสนิท

ทีนี้ก็เลยร่ำร้องว่าจะไปดูละครเวทีที่จองกันไว้
เอิ่มนะ...เราก็อยากไป
แต่...
สภาพผ่านสงครามมาสุดชีวิต
ในขณะที่อดีตคนป่วยลุกขึ้นมาแต่งตัวซะหล่อเนี้ยบ

ผลก็คือเมื่อวานไปเดิน เอสพลานาส ด้วยสภาพยาจก
หน้ามัน หัวฟู แต่งตัวโทรม ยามแทบจะไม่เปิดประตูให้
แถมฟ.แฟนยังแต่งหล่อ เดินเฉิดฉาดคู่กันกันอีก
โธ่...ชีวิต

แต่ถึงอย่างนั้นนะคะ ละครเวทีข้างหลังภาพก็เริดจริงๆ
น้ำตาซึมด้วยอะ T_T สวยงาม อลังการสมคำร่ำลือ
นักแสดงก็เล่นดี ชอบมากๆ เลยค่ะ

เราชอบบทละครแบบนี้นะ ไม่มีใครเป็นตัวร้าย
ตัวละครทุกตัวมีเหตุผลในการดำเนินเรื่องราวหมด
ไม่มีใครเลวไม่มีเหตุผลอะไรแบบนั้น

เมื่อคืนกลับถึงบ้านตีหนึ่ง (เพราะหลงทาง -_-')
แต่มาถึงบ้านก็ยังอินๆ กับละครที่เพิ่งดูไปอยู่เลย
อยากจะเขียนนิยายให้ได้แบบนี้บ้างจังเลยน้า งิงิ

^^
- -

p.s. พิเศษสำหรับน้องโอ๊ค : ขอให้มีความสุขในวันเกิดมากๆ นะจ๊า ขอให้มีเงิน 10 ล้านมากองตรงหน้า ให้ตะครุบไว้เป็นของตัวเองได้เลย โหะ โหะ แล้วก็ขอให้น่ารักๆ แบบนี้ตลอดไป โชคดีเสมอๆ นะ