ไอ้ดำ
"ไอ้ดำ" เป็น หมาจรจัดค่ะ
เรารู้จักมันก็เพราะมันหลงมาที่บ้านของเรา เพราะติดหมาตัวเมียที่บ้านเราเลี้ยงไว้
แล้วมันก็อยู่ถาวรเลย (ประมาณว่าอยู่ที่นี่สบายดี มีสาว และมีของกิน -*-)
เรากับครอบครัวไม่ว่าอะไรหรอกนะคะ เพราะไอ้ดำน่ารักดี
มันเป็นหมาแก่ เซื่องๆ ที่กลัวทุกอย่างแม้แต่เด็กเล็กๆ
มันไม่กัดใคร ไม่ก่อความรำคาญ เราก็เลยเลี้ยงมันไว้
ตอนนั้นเรามีกล้องเล็กๆ พกติดตัวเอาไว้ถ่ายนั่นถ่ายนี่
แต่เราถ่ายรูปไอ้ดำไว้ไม่บ่อยเพราะคิดว่า เอาไว้วันหลังค่อยถ่ายแล้วกัน...
ทั้งที่ปกติเราจะชอบถ่ายรูปหมาที่บ้านเก็บไว้
แต่สำหรับไอ้ดำ...มีเพียงรูปนี้ที่เราถ่ายไว้เล่นๆ และย่อภาพเล็กจิ๋ว
จากนั้น ก็ไม่ได้สนใจจะถ่ายรูปมันไว้อีกเลย
จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อตื่นนอนแล้วเดินลงไปข้างล่าง
แม่ก็หันมาบอกเราว่า ไอ้ดำมันตายแล้วนะ...
เราตกใจผสมกับงงๆ แล้วมองไปยังที่ที่มันเคยนอน
ไอ้ดำ ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว คุณลุงข้างบ้านเอาศพของมันไปฝังไว้เรียบร้อย
เราเดินกลับมา เปิดคอมพ์ แล้วไล่หารูปของมัน
มีเพียงรูปเล็กๆ รูปนี้เพียงรูปเดียว
เราคงไม่มี "วันหลัง" เอาไว้ถ่ายรูปของมันอีกตลอดกาล...
การจากลา มักมาเร็วกว่าที่คิดเอาไว้เสมอ
แต่แม้จะรู้ความจริงข้อนี้ คนเราก็มักจะหลงลืมและคิดว่าคงยังไม่ถึงเวลานั้น
เรามักเผลอปล่อยปละละเลยเวลาให้ผ่านไป คอยผัดวันประกันพรุ่งให้กับสิ่งที่เราอยากทำ
จนในที่สุด เราก็ไม่ได้ทำ และไม่มีโอกาสได้ทำอีกแล้ว...
มองรูปไอ้ดำรูปเดียวที่มีอยู่ ในใจอธิฐานให้มันหลับสบาย
และนึกขอบคุณมัน ที่ทิ้งบทเรียนสุดท้ายให้เราในวันจากไป
เราบอกตัวเองแล้วนะว่า
เราจะเริ่มลงมือทำในสิ่งที่อยากทำตอนนี้
บอกรักคนที่รักในตอนนี้
มอบสิ่งดีๆ ให้คนใกล้ตัวในตอนนี้
เพราะถ้ามัวแต่รอคอยวันหลัง
"วันหลัง" นั้น อาจไม่มีทางมาถึง...
แล้วเพื่อนๆ ทำในสิ่งที่อยากทำกันรึยังคะ?
