เธอเจ็บ...แต่ฉันร้องไห้
______________________________________________________________________________
นอกจากความรู้สึกที่เรียกว่า “หวง”
สิ่งที่ดีที่สุดที่ความรักสอนให้ฉันได้เรียนรู้ คือการเข้าใจความหมายแท้จริงของคำว่า
“ความเป็นห่วง”
คำถามน่าเบื่อที่ว่า “จะกลับบ้านเมื่อไหร่” หรือ “ไปไหนกับใคร”... ไม่ได้หมายความว่ามันจะต้องเป็นการเอาแต่คอยจ้อง – จับผิด – เสมอไปหรอก
บางคำพูดที่คอยถากถาง ทัดทานหรือไม่เห็นด้วยในบางเรื่องที่เธออยากทำ... นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าฉันดูถูกหรือไม่เห็นคุณค่าในสิ่งที่เธอเชื่อและปรารถนา
เสียงถอนลมหายใจหรือคำตัดพ้อ หลายครั้งที่ฉันรู้สึกไม่ดีกับการกระทำบางอย่างของเธอ... มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันเอาแต่ใจ เผด็จการ หรือเจ้าอารมณ์อย่างไร้เหตุผลขนาดนั้น
แต่เพราะฉันไม่ได้มองเห็นว่ามันเป็นแค่ – เรื่องของเธอ – หรือ – เรื่องของฉัน
และฉันก็เพียงแค่“เป็นห่วง”
ไม่ว่าคน (ที่) รักจะเจ็บที่ “ตัว”หรือปวดที่ “ใจ”
บนรอยต่อของความรักที่เชื่อมโยงความเป็น “เรา” เอาไว้ มันทำให้ฉัน “เจ็บยิ่งกว่า”...
เธอรู้ไหม?
ความรู้สึกของการเป็นห่วง“ใครสักคน”สอนให้ฉันเข้าใจถึงคุณค่าของสิ่งที่ชีวิตฉันมี อย่างน้อยมันก็ช่วยยืนยันให้ฉันรู้ว่า “การมีความรัก”ไม่ได้เป็นเพียงความสุขแค่เพราะได้มี “ใคร” เอาไว้บอกรักก่อนนอน
หากแต่ฉันรักเธอเหมือนอย่างที่ฉันรักตัวเอง...ฉันจึงห่วงเธอเหมือนอย่างที่ฉันห่วงตัวเอง
ฉันอยากเห็นเธอพบเจอแต่ “ความสุข”
และนั่นก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมบางครั้งที่เธอ “เจ็บ” ฉันจึง “ร้องไห้”
คำพูดสั้นๆ ก่อนวางโทรศัพท์ หลังจากความรักไม่ได้มีนิยามแค่ฝันหวานชวนเพ้อเหมือนเมื่อตอนที่ฉันเพิ่งได้พบเธอใหม่ๆ ความผูกพันมันทำให้คนเคยแปลกหน้าอย่าง “เธอ” กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ฉันต้อง “ห่วง”ไปแล้ว
จะเปรียบเทียบเธอเป็นแขน เป็นมือ เป็นผิวหนัง เป็นหัวใจ หรือเป็นอะไรของฉันก็ได้ ที่ต่อให้ความเจ็บปวดจะเล็กน้อยเหมือนเข็มตำหรือปลายมีดบาด แต่มันก็เจ็บไปถึงขั้วหัวใจของใครอีกคนที่มองเห็นเช่นกัน
ซึ่งมันก็คือคนที่รักเธอ...อย่างฉัน
ไม่ใช่เพียงคำหวานที่อยากพูดให้ซึ้งแต่ไร้ความหมายหรอกนะ...ถ้าเคยเป็นอย่างนั้นก็คงนานมาแล้ว
“น้ำตา” ก็ไม่ได้เป็นเพียงตัวแปรของความอ่อนแอหรืออารมณ์อ่อนไหวอย่างเก่า...หากแต่ฉันทนเห็นเธอเจ็บหรือเศร้าไม่ได้ เท่านั้นเอง
เพราะฉะนั้นก็อย่าสงสัยอีกเลยว่าทำไม...เวลาที่เธอ “เจ็บ” แล้วฉันต้อง “ร้องไห้”
เพราะฉัน “เป็นห่วง”...
และเพราะฉัน “รักเธอ”
(บทนี้เขียนไว้นานแล้ว...แต่คาดว่าคงไม่ได้ใช้ โดยส่วนตัวแล้วชอบค่ะ เลยเอามาฝากให้อ่านกันนะ)
