หลังจากความรักครั้งที่ฉันจริงจังมากที่สุดในชีวิต
ด้วยการใช้ระยะเวลาอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาเนิ่นนานเกือบสี่ปี...
ต้องจบลงไปด้วยเหตุผลเพียงเพราะ "ความเอาแต่ใจ" ของตัวฉันเอง
ฉันไม่เคย "กล้า"ฝันถึงความรักครั้งใหม่
ด้วยเพราะใจยังคงยึดมั่นกับวันเวลาเก่า...กับใครคนเก่า
อีกมุมหนึ่งก็ด้วยความกลัวและเข็ดขยาดกับความรู้สึกที่เหมือนไม่อยากจะเชื่อ "ความรัก" ของใครอีก
ฉันใช้เวลาทำใจด้วยการอยู่คนเดียวกับครอบครัวและเพื่อนฝูง
ร้องไห้ในบางที่บางเวลาเพื่อหวังระบายความเจ็บปวดในใจเงียบๆเสมอ -เสมอ
และกล้ายอมรับเลยว่า...แม้นับจากวันที่เขาเดินหายไปจากชีวิตจนกระทั่งวันนี้...
มันจะนานร่วมสองปีกว่าผ่านมาแล้ว...
หัวใจของฉันก็ดูเหมือนจะไม่มีวันหายเจ็บ...
และความทรงจำก็คงยากที่จะสลัดทิ้งภาพคืนวันอันแสนดีที่เคยมีกับใครคนนั้น....
ฉันคงฝังตัวเองลงไปในนิยามของ "ความรักแท้"ที่ครั้งหนึ่งฉันเคยสร้างขึ้น
ด้วยความเชื่อนับเนื่องจนถึงปัจจุบันว่า...คงรักใครเท่านั้นไม่ได้อีกแล้ว
"ที่ร้ายไปกว่านั้น...ก็คือ...ฉันไม่มีแม้แต่ความคิดที่ว่า...จะ "หลงรัก"ใครได้อีกเลยด้วยซ้ำ"
ถ้าเพียงแต่...
วันนี้
อยู่ดีๆ ก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลกด้วยการนำพา"ใครบางคน"
ผู้ซึ่งหอบหิ้วถ้อยคำแสนหวาน...และความรู้สึกดีๆเดินผ่านเข้ามาในชีวิต
ทำให้ฉันรู้สึก"หวั่นไหว"และยอมให้เขาจับมือเดินก้าวไปทั้งที่ใจยัง"กล้าๆ กลัวๆ"อีกครั้ง
ระยะเวลาเนิ่นนานสำหรับการทำใจ...ที่เคยก่อกำแพงและตีกรอบให้ฉันไม่เคยคิดว่าจะรู้สึกอย่างนี้กับใครได้อีก
- กลับเหมือนถูกพังทลายได้ง่ายๆ เพียงในหนึ่งนาทีเดียว -
ฉันกำลังจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่...
กับคนดีๆที่ฉันไม่เคยนึกถึงมาก่อน
--- ความรักที่เริ่มต้นจากความเป็นเพื่อน (ที่ไม่เคยนึกว่าจะเจอเข้ากับตัวเองในชีวิตนี้)
--- ความรักที่เริ่มต้นจากความรู้สึก "แอบชอบ" ของคนทั้งสองฝ่าย
--- ความรักที่ไม่ต้องเริ่มต้นด้วยการเมาหรือแลกเบอร์กันในผับ
--- ความรักที่คาดหวังว่าสักวันมันจะต้องเป็น "ความรัก"และนานเท่าที่จะนานได้
(ตอนนี้มันยังไม่ใช่ "ความรัก"หรอก...ฉันโตและผ่านอะไรๆ มามากมายเกินกว่าที่จะพูดคำนั้นออกมาได้ง่ายๆ
เพียงแต่...มันมากกว่าแค่คำว่า "ชอบ" และต่างฝ่ายก็บอกได้แค่ว่า "รู้สึก (ต่อกัน) มาก - มาก" เท่านั้นเอง)
ฉันแค่หวังว่าตัวฉันเองกำลังจะได้เริ่มต้นช่วงเวลาดีๆโดยไม่ต้อง "เสียน้ำตา" อีกครั้ง
ถ้าเพียงแต่...
วันนี้...
มันไม่ได้มีใครอีกคนที่อยู่อีกฝั่งซีกโลกต้องเสียน้ำตากับจังหวะชีวิตที่เวียนหมุนไปของฉัน
"ความผูกพัน"บนโลกออนไลน์ที่ใครคนนั้นมีให้ฉันมานานนับตั้งแต่ปีก่อน...
--- ทำให้ฉันต้องเริ่มต้นความผูกพันครั้งใหม่...
โดยการเหยียบย่ำความรู้สึกของเขาเพื่อเดินข้ามมา...
ทั้งๆ ที่เหลือเวลาอีกเพียงแค่ 10 วันสำหรับการรอคอยเท่านั้น...
อีก 10 วันเท่านั้น...หลังจากที่เราต่างเฝ้ารอคอยมานานนับปี
อีก 10 วันเท่านั้น...
ที่ “ความฝัน” ครั้งหนึ่งเราต่างเคยพูดถึง...จะกลับกลายเป็นความจริงให้ได้เห็นตรงหน้า
แต่มันก็ไม่ทันแล้ว...
ฉัน “เลือก” ใครบางคนไปแล้ว...
เรื่องตลกก็คือ...
ทำไมถึงไม่มาทีละคน...
ทำไมต้องมาพร้อมกันทีเดียวสองคน...T_T
