เมื่อวันหนึ่งที่เราต่างเติบโตขึ้น...
ผ่านเรื่องราวความรักมาหลากหลายรูปแบบ
เคยเจ็บปวดฟูมฟายมากับมัน...ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
กับ "ความรัก" ที่เปรียบเสมือนลมหายใจห้วงสั้นๆของชีวิต
ที่แม้บางทีเราก็เผลอละเลยไม่ใส่ใจ
แต่พอขาดมันไปก็ทำให้เราแทบตายเสียให้ได้
เราอาจจะเคยเทิดทูน บูชา และตีค่าความหมายของคำว่า "รัก"ได้หลายร้อยพันอย่าง
หากแต่เมื่อเวลาพ้นผ่าน...
หยดน้ำตาที่หลั่งรินรดซ้ำรอยแผลที่เกิดขึ้นจากความรัก...ครั้งแล้วครั้งเล่า...
มันก็คลับคล้ายจะลบล้าง..."นิยามของความรัก"ที่เคยชัดเจนให้เลือนลางลงเรื่อยๆทีละน้อย
ถึงวันหนึ่งที่เราต่างเติบโตขึ้น...
เป็น "ผู้ใหญ่"ที่ไม่ได้มองโลกมุมเดิมเหมือนอย่างที่เคยเป็น
และกำลังก้าวขาเดินอยู่บนเส้นทางที่ไม่มีเพียงแค่ทุ่งหญ้ากว้าง...
หากแต่ล้วนเต็มไปด้วยถนนขรุขระ...ห่าฝนหลงฤดู...
เศษก้อนหินก้อนดินที่เผลอนิดเดียวก็ทำให้เราล้มคว่ำ
เราเติบโตเป็น "ผู้ใหญ่"ที่ได้เรียนรู้จนเข้าใจอะไรหลายอย่าง
มีเหตุผลให้กับการใช้ชีวิตมากขึ้น
ยกเว้นอยู่เพียงเรื่องเดียว...
ที่เราเคยรู้เคยเข้าใจ...แต่พอเป็น "ผู้ใหญ่" ก็ไม่เข้าใจอะไรอีกเลย
คือคำตอบของคำถามที่ว่า...
"ความรักคืออะไร"
--------------------------------------
หลังจากที่ผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยคำว่า "รัก"ให้ฉันได้ยินอีกครั้ง
ฉันย้อนถามเขากลับไปว่า...
"ความรักคืออะไร"
เขาไม่มีคำตอบ...
มันอาจจะยิ่งใหญ่เกินกว่าจะสาธยาย
หรือไม่ก็ไร้ค่าและเปล่าดายเกินกว่าจะให้คำนิยาม
ฉันคงตอบคำถามนั้นแทนเขาไม่ได้...และไม่คิดจะคาดคั้นอยากรู้อะไรมากมายไปกว่านั้นอีก
(ก็แค่ความรู้สึกสินะ)
เขาย้อนถามฉัน...
"แล้วความรักของฉันล่ะ...คืออะไร"
ในคำตอบสั้นๆที่ฉันพูดออกไปว่าตัวฉันเองก็ไม่รู้
มีอะไรต่อมิอะไรสับสนปนเปอยู่ในหัวเต็มไปหมด
ฉันไม่กล้าตอบ...
เพราะความหมายของคำว่า "รัก"ที่ฉันมีอยู่
มันไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น...แต่มันก็ไม่ได้เป็นเพียงอารมณ์อ่อนไหวไร้ค่า
----------------------------------
ความรักของฉันคือ...
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นและมีผลกับ "ตัวฉันเอง" ส่วนหนึ่ง
กับความรู้สึกที่เกิดขึ้นและมีผลกับ "ตัวเขา"อีกส่วนหนึ่ง
----------------------------------
ความรักของฉันคือ...
ความรู้สึกที่อยากมีเขาอยู่ใกล้ๆ
คือความดีใจทุกครั้งที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์หรือข้อความสั้นๆที่เขาส่งมาหา
คือการได้มีใครสักคนที่ทำให้ฉันสามารถใช้ชีวิตในแต่ละวันได้อย่างมีความสุข
คือความหวังเพียงแค่...
ให้เขาแคร์ความรู้สึกของฉัน...เหมือนอย่างที่เขาแคร์ความรู้สึกของตัวเขาเอง
...เรื่อยไป
----------------------------------
ความรักของฉันคือ...
ความหวังดีที่อยากจะเห็นเขามีความสุข
มีชีวิตที่ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ...แต่ก็เป็นไปในวิถีที่เขาพอใจ
ไม่ต้องเดือดร้อน...ไม่ต้องเจ็บป่วย...
และที่สำคัญที่สุด...
ให้ฉันเป็นหนึ่งคนในชีวิตที่เขาเป็นห่วง...คอยเฝ้ามองหาแล้วยิ้มให้
-----------------------------------
ความรักคืออะไร...สำหรับฉันมันมีความหมายแค่นั้น
ป.ล. อ่านแล้วขออภัยหากมันจะออกงงๆ ไปหน่อย...ยังงงๆ ตัวเองเหมือนกันอะค่ะ...
นานๆ จะเขียนแนวหวานๆ มันเลยไม่ค่อยจะใช่ตัวตนอันแท้จริงของความเป็นดาวเท่าไหร่ :P