17:08:2009

จำได้ว่า...

เมื่อเดือนที่แล้ว...พี่ตุลย์ให้เข้าไปถ่ายคลิปเพื่อโปรโมตหนังสือเล่มใหม่ของตัวเองที่บริษัทฯ

แอบดีใจอยู่เหมือนกัน ที่พี่ๆ ยังคงให้ความสำคัญกับเราขนาดนี้

ขอบคุณสำหรับความอบอุ่นที่มีเสมอมาไม่เคยเลือนหายนะคะ

ใจนึงก็แอบวนเวียนเข้ามาเช็คอยู่บ่อยๆ ว่าเมื่อไหร่เค้าจะอัพโหลดคลิปเราขึ้นหน้าเว็บ

แต่รู้หรอกว่าคงต้องรอ...

เพราะทีม PR สาวๆ ผู้ทรหด ต้องออกตระเวนไปทำกิจกรรม "สู้ฝัน ปั้นนักเขียน" ตามโรงเรียนมัธยมตั้งหลายแห่ง

(ได้เป็นตัวตายตัวแทน...พี่ตุลย์ไปโรงเรียนเบญจมราชาลัย กับนวมินทร์ฯ บดินทร์เดชามาด้วยล่ะ)

แต่ที่บอกว่า...แอบวนเวียนเข้ามาเช็คเนี่ย...ไม่ใช่ "เห่อ" ตัวเองเลยนะ

เพียงแต่ เมื่อตอนที่อัดคลิปนี้เสร็จแล้วได้ยลจากกล้องอยู่แว๊บๆ

แล้วพบว่า...

โอ้ว..แม่...เจ้า...ทรง...โปรด

นั่นหน้าของเรารึนี่...ทำไมมันช่าง..."กลม" เป็นซาลาเปาได้ขนาดนี้

จำได้ว่า...ตอนขับรถกลับบ้าน นั่งเสียเซลฟ์กับความบวมของแก้มตัวเองตั้งแต่บางกะปิจนถึงตลิ่งชัน (บ้านเฮา) เลยทีเดียว

งานนี้ขอบอก...ต้องโทษมุมกล้อง (ที่คราวหน้าคงต้องซูมลงสักหน่อย)

ต้องโทษแสงไฟ (ที่น่าจะส่องผิดมุมไปนิด)

และคงต้องโทษตัวเอง (ที่เพิ่งรู้ว่าการยึดอาชีพนักเขียนเป็นหลัก มันจะทำให้เอ็นจอยกับการกินและนอนมากๆ) (อ้าว! แล้วเขียนต้นฉบับตอนไหนล่ะเนี่ย?)

ที่สำคัญที่สุดก็คือ...

ต้องโทษใครบางคนที่ตัวกลมๆ หญ่ายๆ ที่ชอบมาพาไปหาอะไรสวาปามตอนเย็นๆ ก่อนที่จะเข้าไปนั่งผึ่งพุงให้กระบวนการย่อยอาหารทำงานในการลำเลียงไขมันมาสะสมไว้บนหน้า...บนชั้นคางที่อูมได้ซะขนาดนั้น...ในโรงหนังฯ (ที่ต้องนั่งถ่างตาดูอยู่บ่อยๆ เพราะจะเผลอหลับได้อยู่ตลอดน่ะสิ)

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามแต่...

ตัวจริงของเค้า...หน้าไม่ได้บานเป็นจานดาวเทียมขนาดน้านนนนนนนนนะคะ...ฟันธง!!! :P

(เชื่อหน่อยเถอะค่ะ)