ฉันบอกรักเธอได้ด้วยทุกคำหวานของบทกวี
หากมันช่วยให้เธอฝันดีในคืนที่ฝนโปรยสาย
บทเพลงอันไร้นิยามที่งดงามยิ่งกว่านิยาย
ฉันยินดีพร้อมยอมตายเพื่อแลกกับความหมายให้เธอ
แม้หนึ่งเสียงลมกระซิบ แม้เสี้ยวกระพริบของดวงดาว
ฉันเฝ้าขอพรทุกคราวให้รักเรายืนยาวเสมอ
ตราบจนชั่วฟ้าดินสลาย...ก่อนกาลจะกลายเป็นฝันละเมอ
แค่เพียงชีวิตได้รักเธอ ฉันไม่ปรารถนาจะเจอใคร
ฉันโอบกอดเธอได้แม้ลมหายใจจะขาดรอน
ในเสี้ยวชีวิตทุกตอนขอเพียงได้ซ่อนเธอไว้
เป็นคนสำคัญที่อยู่ลึก ใต้ความรู้สึก ในหัวใจ
ไม่ว่าทุกสิ่งจะเปลี่ยนไป ฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ “ไม่รักเธอ”
พอดีนั่งรื้ออะไรต่อมิอะไรหลายอย่างในโน๊ตบุ๊คของตัวเองออกมาดูเล่น
เจอกลอนบทนี้แอบอยู่ในโฟลเดอร์ว่างๆ อันนึง
เลยเอามาแปะไว้ให้อ่านกันเล่นๆ นะคะ...เขียนไว้นานแล้วล่ะ ^_^